Een duur ritje

‘Hij zei dat ik die bekeuring kon verscheuren’. De 29-jarige Wim is nog steeds boos op de controleur die geen woord heeft gehouden. Wim is een weinig opvallende taxichauffeur in een spijkerbroek. Hij spreekt keurig Nederlands en komt eerlijk over. Dat kan geen kwaad bij de politierechter.

Een jaar geleden werd hij gecontroleerd op een grote taxistandplaats in Utrecht door een vaste agent die alle taxichauffeurs goed kennen. Wim had geen chauffeurspas, die voor iedereen goed zichtbaar in een taxi aanwezig moet zijn. ‘Een pas is vijf jaar geldig’, vertelt Wim. Hij is zelf al langer chauffeur. Maar hij is een tijdje vrachtwagenchauffeur geweest en toen had het geen zin een nieuwe aan te vragen.

aanvraag

Dat vrachtwagenchauffeurswerk was te zwaar en hij stapte opnieuw op de taxi. Hij had zijn pas inmiddels aangevraagd, maar dat duurt een paar weken. Hij zoekt excuses. ‘Ik heb in totaal vier dagen geen pas gehad‘, vertelt hij aan de economische politierechter en met die woorden bekent hij eigenlijk direct.

De economische politierechter beoordeelt economische delicten. Er verschijnen kleine ondernemers met een vies restaurant of  boeren die hun mest de sloot inrijden. De boetes zijn vaak fors bij de economische politierechter omdat bedrijven grote extra winsten kunnen maken, door zich niet aan de regels te houden en misdaad mag natuurlijk niet lonen.

schikking

Wim heeft een schikking van 220 euro thuisgestuurd gekregen. Die heeft hij niet betaald want hij vond het thuis ook nog onrechtvaardig. ‘Maar het is wel een heel duur ritje geworden, klaagt hij als een echte ondernemer. ‘Want nu zit ik hier dat kost me nog meer geld.’ Weest u maar blij dat u gekomen bent, zegt rechter Doekes.

En Wim mag blij zijn, want zijn verhaal heeft indruk gemaakt op de officier van justitie. Bovendien heeft hij een blanco strafblad en dat weegt heel zwaar bij de economische politierechter. Het wordt toch nog een minder duur en misschien zelfs profijtelijk uitstapje voor Wim. Wanneer Wim niet was verschenen had de officier bij verstek de boete iets verhoogd naar 250 euro. Zo’n eis volgt de rechter vrijwel altijd wanneer de verdachte niet op komt dagen.  Nu vindt de officier Wim geloofwaardig en ze eist een geheel voorwaardelijke boete van 110 euro.

rechtboeken

‘Ik ben niet zo thuis in de rechtboeken, maar het lijkt me een goed voorstel’, zegt Wim. ‘U hoeft niets te betalen, tenzij u het binnen twee jaar weer doet‘, vult rechter Doekes aan in haar uitspraak. En als ik nou geflitst wordt, wil Wim nog weten moet ik dan die voorwaardelijke boete betalen. Dat ligt aan de officier van dienst. In principe kan het. U moet zich aan alle regels houden, geeft de rechter Wim nog mee als afscheid.

Jurgen Swart

Een identiteitscrisis

 

‘Ik houd niet van nazi’s‘, vertelt de 19-jarige Dennis aan de politierechter. Dennis heeft zonder enige reden een jongen die op soldatenkistjes liep, een klap heeft gegeven. Ik houd niet van mensen die groepen buiten sluiten, vult hij aan alsof er aan zo’n zinloze klap nog iets te rechtvaardigen valt. Rechter Veldhuijzen kijkt verbaasd. Wie is hier nou de nazi zou het beste antwoord zijn. Maar de rechter beperkt zich tot een bijzonder vinnig ‘Jij wist helemaal niet wat die jongen dacht’.

Die jongen op kistjes is flink gestraft. Die ene klap, nota bene met de vlakke hand geslagen, kostte hem een gescheurd trommelvlies. Dennis ziet er in een vale spijkerbroek op versleten sportschoenen helemaal niet uit als een geweldenaar. Hij is een magere, rustige jongen die niet aan het succesvolste half jaar uit zijn tot dan toe tamelijk probleemloze leven bezig was.

juwelier

In dat half jaar tijd pleegde hij vier strafbare feiten. Deze klap in Mijdrecht was de ergste maar de andere drie waren ook amateuristisch uitgevoerd en hadden heel erg fout kunnen aflopen. Twee maanden voor de klap kocht hij voor 50 euro een partijtje sieraden. Hij ging ermee naar een juwelier waar hij vol vertrouwen zijn adres achterliet. De juwelier wist dat de sieraden een paar dagen eerder bij een inbraak waren gestolen en schakelde de politie in.

Een paar maanden later stond Dennis met een vals 100-dollarbiljet aan de balie van het grenswisselkantoor. In plaats van weg te rennen wat toch de gebruikelijke procedure is op het moment dat het personeel met het biljet naar achteren loopt, bleef hij rustig staan en werd opgepakt. Twee maanden later reed hij op de eerste dag dat hij zonder helm onverzekerd met zijn nieuwe brommer tegen een auto aan. Hij rende dit keer wel weg in plaats van de komst van de politie af te wachten.

manipulatief

De reclassering noemt hem stuurloos en manipulatief en rapporteert dat Dennis weigert mee te werken aan een behandeling. Een werkstraf lijkt de reclassering zinloos omdat Dennis zich toch niet aan zijn afspraken houdt.

Gevangenisstraf dreigt met zo’n rampzalig reclasseringsrapport. Dennis vertelt de rechter dat het allemaal is gekomen door de dood van zijn vader. Hij inmiddels veranderd is met behulp van zijn familie op het rechte pad en wil ook weer naar school. Hij heeft nog weinig op gang gezet omdat deze rechtszaak als ene loden last op boven zijn hoofd hing.

De Ronday vertelt dat Dennis door zijn vader was onterft en niet was bedeeld in de erfenis. De Ronday heeft de zaak aangevochten en gewonnen. De jongen krijgt zijn erfdeel, maar de advocaat kan zich voorstellen dat hij in die periode enigszins in de war was.

Een identiteitscrisis begrijpt de officier die de kans aangrijpt om onder het advies van de reclassering uit te komen en toch een werkstraf te eisen. Een maximale werkstraf reclasseringscontract heeft toch geen zin. Rechter Veldhuijzen is het er wel mee eens. Maar ze gebruikt haar uitspraak om nog even forse waarschuwing. ‘Andere jongens veranderen in moordenaars door dit soort klappen’, geeft ze Dennis nog mee. (JS)

Een week per fiets

 

Geen misdaad is Nederlandser dan de fietsendiefstal. Zelfs de straf staat vast. Een week per fiets krijgt een fietsendief, meestal een junk met een fors strafblad. De 22-jarige Arjen is beslist geen junk. Hij is een rustige slanke jongen met een stekeltjeskapselwaar op het eerste gezicht niet al te veel kwaad in schuilt. Toch bekende hij bij de politie in Utrecht zeker dertig fietsen te hebben gestolen. Meer dan zes maanden cel hangt hem boven het hoofd.

zeventien fietsen

Arjen krabbelt iets terug tegenover politierechter Aardema. Hij heeft ook bericht gekregen dat de officier van justitie hem financieel wil pukken. Hoe minder diefstallen er worden bewezen, hoe minder criminele winst hij hoeft terug te betalen. Hij had geen uitkering, vertelt hij. En daarom ging hij in zijn bestelbus op rooftocht en probeerde twee nieuw uitziende fietsen per keer mee te nemen. Hij kreeg bij zijn vaste adres 120 euro per fiets. Hij schat dat hij zeventien fietsen heeft gestolen. Daarvan stonden er nog drie in de schuur toen de politie bij hem langs kwam.

Verder gaat het redelijk goed met Arjen die inmiddels 53 dagen in voorarrest zit. Er zit veel familie en een vriendin in de zaal. Zijn advocate kan zelfs een brief laten zien van een bouwbedrijf waar Arjen onmiddellijk na een snelle vrijlating aan de slag kan. Arjen zelf vertelt dat hij nooit meer terugkomt bij de rechter. Hij zit nu in de gevangenis en dat vindt hij zo vreselijk dat ze hem nooit meer terug zullen zien.

goed nieuws

Officier Scheijde hoort zulke teksten dagelijks. Maar ook de officier wil zo graag dat het goed gaat met Arjen dat ze afziet van de week-per-fiets-eis. Ze eist tachtig dagen waarvan 30 voorwaardelijk. De officier van justitie heeft zich zo laten meeslepen in deze goed-nieuws-show dat ze bijna vergeet dat Arjen nog drie weken voorwaardelijke gevangenisstraf open had. Daarvoor eist ze 42 uur werken.

De officier houdt hem wel aan zijn verklaring bij de politie dertig fietsen. Arjen heeft volgens de officier ruim 3100 euro verdiend met zijn diefstallen. Zijn advocate komt natuurlijk op een veel lager bedrag. Rechter Aardema bepaalt de winst op 2200 euro. Verder neemt de rechter de eis over en Arjen komt dezelfde dag nog vrij. Maar hij mag niet met zijn familie mee naar huis. Op papier is hij al vrij maar hij moet nog een keer mee naar de gevangenis om zijn spullen op te halen en uit te checken in de gevangenis waar hij vast zit. Maar hij hoeft zijn boeien niet meer om wanneer de parketpolitie hem voor de laatste keer meeneemt de cellengang in. (JS)