Een onafscheidelijk duo

‘Openlijke geweld pleeg je met een groep. Jullie zijn met twee personen. Dat is voldoende voor het bewijs’, legt de Utrechtse politierechter uit aan de twee identieke mannen die voor hem zitten. Eddie en Edwin zijn al 24 jaar een groep en een eenheid. Een tweeling uit Woerden die voor de tweede keer in de cel zit. Maar zelfs daardoor laten de broers zich niet scheiden. Ze zitten in het huis van bewaring samen op cel.

mes

De broers zijn uit elkaar te houden omdat ze niet even lang zijn. Zittend zijn ze nauwelijks te onderscheiden. Ze zijn groot, dragen allebei twee gouden oorbellen en stekeltjeshaar. En ze doen alles samen. Ze staan ook al voor de tweede keer samen voor de politierechter. En voor dezelfde feiten. Anderhalf jaar geleden waren ze met hun zwarte Alfa Romeo betrokken bij een verkeersruzie. Ze stapten uit hun auto en dreigden met een mes. Ze werden veroordeeld tot een deels voorwaardelijke straf en een verplichte agressietraining. Hun moeder huilde dikke tranen van ontroering toen de jongens na de zitting direct naar huis mochten.

Dit keer is moeder er niet bij. En die agressietraining heeft ook al niet geholpen. Want opnieuw zijn ze in het verkeer te ver gegaan. Eddie heeft tot nu toe niets tegen de politie willen zeggen, maar hij wil alles graag aan een onafhankelijke rechter vertellen, zegt hij.

tweeling

Hij is ook zichtbaar gewend om namens de tweeling te spreken. Ze hebben niets gedaan, daar is hij heel stellig in. Ze kregen groen en trokken op in hun Alfa. Twee Marokkaanse jongens op een fiets reden door rood en staken een middelvinger op. Daarop is Edwin uit de auto gestapt en achter die twee aangerend. Eddie heeft met de Alfa over het fietspad de achtervolging ingezet. Hij heeft de fietser klemgereden. Vervolgens heeft hij zijn broer gekalmeerd. ‘Ze zijn te jong’ zei Eddie tegen zijn broer en na enige duw- en trekwerk scheurde de tweeling weer weg in hun Alfa.

Ik ga niet vechten met iemand die veel minder sterk is dan ik, vertelt hij aan de rechter. ‘Daar is geen eer aan te behalen‘. Niet zo’n verstandige opmerking. Met vechten is niets mis, is de conclusie als je goed naar Eddie luistert. En luisteren kunnen rechters meestal wel.

gevaarlijk

De slachtoffers vertellen dat ze zonder enige aanleiding zijn aangevallen door de tweelingbroers. De officier weegt mee dat de tweeling niets heeft willen zeggen. Dat is hun goed recht, maar hij had dit aan de politie moeten vertellen, zegt de officier. Hij eist tegen Eddie twee maanden cel omdat hij in de auto achter de fietser aan is gereden. Heel gevaarlijk vindt de officier. Edwin hoort twee weken minder eisen. De officier wil ook dat ze die maand voorwaardelijk gaan uitzitten.

De raadslieden vragen om een werkstraf. Maar rechter Smit wijst alle bezwaren van de verdediging af. De rechter legt de gevraagde gevangenisstraffen op. Dit keer zijn er geen tranen van ontroering maar gekwelde gezichten van teleurstelling. De tweeling wordt toch gescheiden. Edwin komt over drie dagen vrij en moet het dan op vrije voeten nog twee weken zonder zijn broer stellen. En dan moeten ze later nog eens die maand voorwaardelijk gaan uitzitten. Misschien kunnen hun advocaten daar in hoger beroep toch nog een werkstraf van maken. Dan kan de tweeling samen ook eens iets nuttigs doen. (JS)

Geen gevaar op de weg

Zelfs in zijn degelijkste blauwe pak blijft Ruud de verkoper zichtbaar die na een geslaagde deal in het cafe zijn vingertje een keer extra rond laat gaan. Bij de bestuursrechter beweert hij echter vol vuur dat hij al een jaar niet meer drinkt.

Na een rijk besprenkeld zakendiner werd Ruud werd ruim een jaar geleden aangehouden op weg naar huis vanuit een restaurant in zijn woonplaats. Hij moest blazen en blies ruim 700, drie keer meer dan is toegestaan. Dat is al een dure grap wanneer het de eerste keer is. Voor Ruud was het de tweede keer binnen vijf jaar. Hij moest direct zijn rijbewijs inleveren.

pakkans

Rechters rijden ook auto en ze weten dat de pakkans klein is. Iemand die gepakt wordt, gaat vaker de fout in, luidt het gangbare idee. Verder gaan rechters ervan uit dat een normaal mens zo’n bekeuring niet snel vergeet. Recidivisten krijgen daarom een forse straf. Ruud moest een half jaar geleden bij de politierechter verschijnen. Daar deed hij het verhaal dat hij zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn bedrijf in kantoorartikelen. Een groot aantal werknemers is afhankelijk van zijn rijbewijs. Een politierechter is daar vaak wel gevoelig voor. Die rechter kan dan een iets hogere geldboete en een iets kortere rijontzegging opleggen zodat het bedrijf niet teveel schade oploopt. Ruud kreeg snel na die uitspraak zijn rijbewijs terug en kon weer de weg op.

ongeschikt

Maar het Centraal Burau Rijvaardigheidsbewijzen heeft daar lak aan. Het CBR heeft een eigen beleid. Iemand die boven de 550 blaast, moet op cursus. Op die cursus heeft Ruud een paar jaar geleden al geleerd hoe erg en gevaarlijk dronken rijden is. Die cursus maakt ook vanwege de kosten, ongeveer zeshonderd euro, op veel deelnemers erg veel indruk. Bij Ruud is dan niet zo. Dan moet hij haast wel verslaafd aan de alcohol zijn, redeneerde het CBR. Ze riepen hem op. Ze voerden een paar tests uit. Bij die test wordt het lange termijn en het korte termijn alcoholgebruik gemeten. En het CBR verklaarde Ruud ongeschikt om auto te rijden. Hij was zijn rijbewijs minimaal een jaar kwijt.

Daar valt eigenlijk niets aan te doen. Ruud stapte toch naar de bestuursrechter Zijn advocaat voert aan dat een ongekwalificeerde psychiater van een verkeerde datum is uitgegaan en hij eist snel het rijbewijs terug. Hij benadrukt dat Ruud een tijdje heeft gereden toen hij zijn rijbewijs terug had gekregen van de politierechter. Toen is er niets gebeurd. Dus hij is geen gevaar op de weg, redeneert de advocaat. De bestuursrechter kan echter in de handelwijze van het CBR geen fouten ontdekken en Ruud moet het nog een hele tijd zonder rijbewijs doen. (JS)