Een onafscheidelijk duo

‘Openlijke geweld pleeg je met een groep. Jullie zijn met twee personen. Dat is voldoende voor het bewijs’, legt de Utrechtse politierechter uit aan de twee identieke mannen die voor hem zitten. Eddie en Edwin zijn al 24 jaar een groep en een eenheid. Een tweeling uit Woerden die voor de tweede keer in de cel zit. Maar zelfs daardoor laten de broers zich niet scheiden. Ze zitten in het huis van bewaring samen op cel.

mes

De broers zijn uit elkaar te houden omdat ze niet even lang zijn. Zittend zijn ze nauwelijks te onderscheiden. Ze zijn groot, dragen allebei twee gouden oorbellen en stekeltjeshaar. En ze doen alles samen. Ze staan ook al voor de tweede keer samen voor de politierechter. En voor dezelfde feiten. Anderhalf jaar geleden waren ze met hun zwarte Alfa Romeo betrokken bij een verkeersruzie. Ze stapten uit hun auto en dreigden met een mes. Ze werden veroordeeld tot een deels voorwaardelijke straf en een verplichte agressietraining. Hun moeder huilde dikke tranen van ontroering toen de jongens na de zitting direct naar huis mochten.

Dit keer is moeder er niet bij. En die agressietraining heeft ook al niet geholpen. Want opnieuw zijn ze in het verkeer te ver gegaan. Eddie heeft tot nu toe niets tegen de politie willen zeggen, maar hij wil alles graag aan een onafhankelijke rechter vertellen, zegt hij.

tweeling

Hij is ook zichtbaar gewend om namens de tweeling te spreken. Ze hebben niets gedaan, daar is hij heel stellig in. Ze kregen groen en trokken op in hun Alfa. Twee Marokkaanse jongens op een fiets reden door rood en staken een middelvinger op. Daarop is Edwin uit de auto gestapt en achter die twee aangerend. Eddie heeft met de Alfa over het fietspad de achtervolging ingezet. Hij heeft de fietser klemgereden. Vervolgens heeft hij zijn broer gekalmeerd. ‘Ze zijn te jong’ zei Eddie tegen zijn broer en na enige duw- en trekwerk scheurde de tweeling weer weg in hun Alfa.

Ik ga niet vechten met iemand die veel minder sterk is dan ik, vertelt hij aan de rechter. ‘Daar is geen eer aan te behalen‘. Niet zo’n verstandige opmerking. Met vechten is niets mis, is de conclusie als je goed naar Eddie luistert. En luisteren kunnen rechters meestal wel.

gevaarlijk

De slachtoffers vertellen dat ze zonder enige aanleiding zijn aangevallen door de tweelingbroers. De officier weegt mee dat de tweeling niets heeft willen zeggen. Dat is hun goed recht, maar hij had dit aan de politie moeten vertellen, zegt de officier. Hij eist tegen Eddie twee maanden cel omdat hij in de auto achter de fietser aan is gereden. Heel gevaarlijk vindt de officier. Edwin hoort twee weken minder eisen. De officier wil ook dat ze die maand voorwaardelijk gaan uitzitten.

De raadslieden vragen om een werkstraf. Maar rechter Smit wijst alle bezwaren van de verdediging af. De rechter legt de gevraagde gevangenisstraffen op. Dit keer zijn er geen tranen van ontroering maar gekwelde gezichten van teleurstelling. De tweeling wordt toch gescheiden. Edwin komt over drie dagen vrij en moet het dan op vrije voeten nog twee weken zonder zijn broer stellen. En dan moeten ze later nog eens die maand voorwaardelijk gaan uitzitten. Misschien kunnen hun advocaten daar in hoger beroep toch nog een werkstraf van maken. Dan kan de tweeling samen ook eens iets nuttigs doen. (JS)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *