De gewoonste zaak van de wereld

 

 

 

 

 

 

 

Erik heeft nog nooit een proeftijd serieus genomen

Door Jurgen Swart

Ik kan niet zo goed over dat soort dingen praten als er zoveel vreemde mensen in de zaal bij zijn. De 41-jarige Erik die er geen moeite mee heeft om zich in het openbaar af te trekken, kan daar niet over praten omdat er toevallig een paar mensen in de zaal zitten waar hij moet terechtstaan. Terwijl het een heel klein groepje is. In de zaal zit een advocaat die op de volgende zaak zit te wachten, een journalist, twee justitiemedewerksters en drie studenten. U heeft nog geluk, antwoordt politierechter Den Otter soms zitten er hele schoolklassen.

openbaarheid

Den Otter is niet van plan om de deuren te sluiten voor het publiek om het Erik meer naar de zin te maken, voegt hij eraan toen. ‘De openbaarheid in is ook in zedenzaken een groot goed’, stelt de rechter. Het komt erop neer dat het slachtoffer en de rest van Nederland in de krant moeten kunnen lezen wat er met die man is gebeurd die met zijn broek op zijn knieën op een bankje zat. En daarnaast is het een extra waarschuwing voor mannen zoals Erik dat ze het risico lopen om heel herkenbaar in de krant te komen.

vergeten

Erik vindt het niet leuk. Hij is een stukadoor met twee kinderen en hij herinnert zich niet veel. Zijn slachtoffer is de aanblik nog lang niet vergeten. Ze liet haar hond uit in een park. Erik zat op het bankje en trok zich af of dat de gewoonste zaak van de wereld is. Toen ze de tweede keer langs kwam, zocht hij oogcontact. De vrouw spoort een agent op in het park. Die is gelukkig snel ter plekke en treft Erik aan hem was zwaar onder invloed van coke. Hij had het poeder nog onder zijn neus zitten, noteert de agent in zijn proces-verbaal.

harddrugs

Erik raakt regelmatig psychisch de kluts kwijt. Vervolgens grijpt hij naar de harddrugs en daarna laat hij zijn broek in het openbaar zakken. Hij is al drie keer bij de rechter geweest vanwege exhibitionisme. Hij liep zelfs in een proeftijd van zes weken voorwaardelijk. Hij moet eigenlijk zes weken de cel in. Dat beseft hij en daarom heeft hij goed meegewerkt met de hulpverlening. De reclassering stelt dat Eriks drugsgebruik als eerste aangepakt moet worden.

De officier van justitie is boos. Er hadden ook kinderen langs kunnen komen, zegt de officier. Ze eist opnieuw zes weken voorwaardelijk. En de officier vind het niet nodig dat Erik die voorwaardelijke straf gaat uitzitten, maar ze eist daarvoor wel 84 uur werkstraf. Dat valt Erik vreemd genoeg een beetje tegen. Hij heeft niet zijn best gedaan met de reclassering om vervolgens een werkstraf te moeten doen, vertelt hij.

voorwaardelijk

Hoe brutaal kun je zijn. Maar de rechter gaat erin mee. Hij legt zes weken voorwaardelijk op, schrapt de werkstraf en verlengt alleen de proeftijd. De politierechter vindt dat wel lastig want die vorige rechter heeft natuurlijk ook al aangegeven dat het een allerlaatste waarschuwing was. Maar daar trekt deze rechter zich toch niets van aan. Dat getuigt van erg veel vertrouwen in Erik die nog nooit een proeftijd serieus heeft genomen. (jurgenswart.wordpress.com)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *