Schending ambtsgeheim was vriendendienst

profielfoto_reasonably_smallUTRECHT – ‘Mijn cliënt liegt nooit en ik ken hem al heel lang’. Dat stelde advocaat A. Reitsma maandag in de rechtbank in over een 56-jarige privé- detective uit Doetinchem. Deze detective wordt ervan verdacht dat hij politieagenten en een belastingambtenaar heeft omgekocht om zo informatie los te krijgen. De detective moet samen met een 50-jarige collega  uit Zwolle voorkomen. De rechtbank geloofde de verdachte niet op zijn blauwe ogen maar zij hield de zaak wel aan om twee getuigen te laten horen.

vriendendiensten

Een ontslagen politieman uit Doetinchem, een politievrouw uit Heerde en een 53-jarige belastingambtenaar zouden de informatie hebben geleverd aan de detectives. De overheidsdienaren zijn allemaal ontslagen. Ze worden beschuldigd van corruptie en het schenden van ambtsgeheimen. De zaak dient bij de rechtbank in Utrecht om iedere schijn van partijdigheid te vermijden. Een van de verdachten heeft al een werkstraf aanvaard bij de officier van justitie. De verdachten benadrukken dat het vriendendiensten waren en dat er geen informatie in het criminele circuit is terechtgekomen.

Rijksrecherche

De privé-detective houdt bij hoog en bij laag vol dat de rechercheurs van de rijksrecherche een wijziging niet goed hebben doorgevoerd bij zijn verhoor. Die wijziging staat ook inderdaad niet in het proces-verbaal. De rechercheurs hebben ook niet genoteerd dat ze iets hebben geschrapt. En de rechercheurs herinneren zich daar al helemaal niets van. Deze rechercheurs zijn bij de onderzoeksrechter gehoord. Advocaat Reitsma kon zich niet voorstellen dat een politieman die te goeder trouw is, zoiets vergeet. Maar hij kan de rechercheurs niet onder ede horen en dat wil hij toch. Volgens de officier van justitie is dat helemaal niet nodig want de rechercheurs hebben een ambtseed afgelegd en ze liegen niet, betoogde de officier. De advocaat hield vol dat hij alle getuigen in een zaak onder ede moet kunnen horen. Dat is een hele principiële zaak, stelde advocaat Reitsma.

principieel

De rechtbank dacht heel lang over dat principiële punt en zij besloot de advocaat gelijk te geven. Dat principiële gelijk had nogal verstrekkende gevolgen. De zaak tegen de 56-jarige Doetichemmer werd aangehouden. Maar de zaak tegen deze verdachte was zo nauw verweven met alle andere zaken dat de rechtbank ook besloot om de zaak tegen de andere vijf verdachten aan te houden. Tot grote onvrede van alle andere advocaten. De rechtbank in Utrecht had meer dan twee dagen kostbare zittingsruimte voor de zaak uitgetrokken maar na drie uur stond iedereen alweer buiten. Een getuige, een voormalig politievrouw uit Zutphen, werd nog wel even snel als getuige gehoord. Zij kon zich niets herinneren over een informatieverzoek. Ook zij stond na drie minuten weer buiten. De zaak gaat op 4 oktober verder.  (andereverhalenuitderechtbank.nl)

 

Geïnspireerd door Dutroux

Jan is 52 jaar. Hij heeft nog nooit een relatie gehad. Hij heeft wel een gezonde rode gelaatskleur en hij is aan de dikke kant. Hij woont bij zijn moeder, want hij heeft zijn vader op diens sterfbed beloofd om bij zijn moeder te blijven. Hij is boekhouder en hij runt ook nog twee tankstations.

Om zich te ontspannen downloadt hij de meest gruwelijke kinderporno. Jan is een van de vele eenzame downloaders in Nederland. De jonge officier kijkt hem vol walging aan bij het voordragen van de dagvaarding. En zelfs de ervaren rechters worden misselijk van het voorlezen van de omschrijvingen van de foto’s.  Jan vertelt dat hij vooral foto’s van poserende meisjes van twaalf jaar oud zocht. Hij haalde wel eens iets meer binnen. Naar die harde porno ging eigenlijk niet zijn belangstelling uit. Maar zeker de foto’s waarvoor hij betaald had, die vernietigde hij niet zo snel. Dat klinkt weer wel als een Nederlandse boekhouder.

Door die betalingen is hij tegen de lamp gelopen. Bij onderzoek in Rusland kwamen zijn creditcardgegevens naar voren. De politie vond een computer, een laptop en en losse harde schijf 4500 foto’s en honderd filmpjes. ‘Zoveel dat kan niet’ , zei Jan tegen de politie. Hij werd na een dag vrijgelaten. Toen na twee jaar de zitting dichterbij kwam, zocht hij toch hulp. Ook dat doen veel verdachten ook, maar dat komt berekenend over.

Hij werd onderzocht. Jan blijkt een koppige, een beetje autistische man. Hij vertelt dat hij door de zaak Dutroux in het nieuws kwam eens is rond gaan kijken op zoek naar kinderporno. In een krantenartikel had hij precies gelezen wat de zoektermen waren en die termen had hij gebruikt en toen was hij niet meer opgehouden.

Hij zegt dat hij stopt met kinderporno.’En als ik dat zeg dan stop ik ook’, zegt Jan tegen de officier die dat toch niet zo geloven wil. De officier vult aan dat hij dat vaker hoort in de rechtbank maar dat het zelden lukt. Jan heeft nooit begrepen dat die kinderen misbruikt werden bij de productie van kinderporno. De officier confronteert hem er nog een keer mee dat bij Dutroux toch ook om geweld ging.

De officier komt in zijn tabelletje 720 punten dat is bijna twee jaar cel. Maar omdat Jan een blanco strafblad heeft en een oppassend burger is, eist de officier maar vijftien maanden waarvan zes voorwaardelijk.

Advocaat Weldam vindt dit te gek voor woorden. Anderhalf jaar geleden is Jan aangehouden. Hij is vrijgelaten en nu wil de officier hem naar de cel sturen. Een werkstraf is een normale straf voor dit soort feiten. Dat vindt de rechtbank ook.

De rechtbank weegt in het voordeel van verdachte mee dat hij zich reeds heeft aangemeld voor een behandeling. Hoe smerig al die plaatjes ook zijn, een gevangenisstraf is niet wenselijk, besluit de rechtbank.