Alle berichten van jurgenswart

Enkele Reis Utrecht Tripoli

De 28-jarige Achmed is na een jarenlange tournee langs vrijwel alle rechtbanken en gerechtshoven in Nederland nu voor het eerst bij de rechtbank in Utrecht aanbeland. Bij de vreemdelingenrechter doet hij een allerlaatste wanhopige poging om zijn verblijf in Nederland een tijdje te rekken. Hij wil nog een juridische procedure voeren bij de Hoge Raad in Den Haag. Hij denkt dat dat vanuit Libië niet mogelijk is.

cassatie

De overheid wil hem zo snel mogelijk zien vetrekken. Morgen moet hij op het vliegtuig naar Tripoli vindt de minister. Achmed kwam hier in 2003 en pleegde toen direct al diefstallen die ernstig genoeg waren voor een uitzetting. Hij moest het land uit en werd opgesloten op Schiphol. Daar stak hij zijn cel in brand. Die brand die volgde, kostte elf mensen het leven. Achmed werd in hoger beroep alleen veroordeeld voor de brand en niet voor de gruwelijke gevolgen. Hij kreeg anderhalf jaar cel. Die straf heeft hij al uitgezeten. Maar hij wil blijven. Hij grijpt nu zijn laatste strohalm en dat is cassatie bij de Hoge Raad in Den Haag. Maar de vreemdelingendienst is hem natuurlijk heel erg zat.

Schipholbrand

De zaak komt toevallig in Utrecht terecht. Vreemdelingenzaken dienen allemaal in naam in Den Haag maar omdat het daar veel te druk wordt, krijgt iedere rechtbank zijn deel. Er worden per week tientallen vreemdelingen via Utrecht het land uitgezet. Dat gaat normaal razendsnel. Maar voor deze zaak neemt rechter Verburg veel tijd. Achmed mag uitgebreid bepleiten dat hij in Libië gevaar loopt en dat zijn vriendin niet mee kan naar Libië. Achmed vindt dat hij net als de andere slachtoffers van de Schipholbrand in Nederland zou mogen blijven.

brandstichter

De vertegenwoordiger van de IND staat merkbaar onder grote druk. Dit is politiek belangrijk. Er zijn twee ministers opgestapt om deze zaak. En het is natuurlijk niet de bedoeling dat iedereen zijn cel in brand gaat steken om hier te kunnen blijven. De vertegenwoordiger geeft aan dat de verdachte zich niet als slachtoffer van de brand mag beschouwen. Hij is juist de brandstichter.

vriendin

De IND wijst er verder op dat Achmed al misdrijven pleegde toen hij nog maar net in Nederland was. Dat hij pas na die misdrijven met zijn vriendin heeft aangepapt en dat hij er daarom geen beroep op kan doen dat zijn vriendin in Nederland woont. Ook vindt de IND dat Achmed veilig vanuit Libië zijn rechtszaak kan voeren. Een veroordeelde hoeft daar helemaal niet bij te zijn.

keihard oordeel

Achmed doet in zijn laatste woord nog een dringend beroep op de rechter. Hij is echt geen gevaar voor de Nederlandse staat, zegt hij. Maar het was zinloos. Rechter Verburg was de laatste in een lange serie Nederlandse rechters die hem het laatste woord hebben gegeven. De rechter die de hele zitting uiterste vriendelijk tegen Achmed is geweest, komt met een keihard oordeel. Achmed is in ieder geval wel een gevaar voor de openbare orde. De IND krijgt alle punten gelijk. Achmed moet al zijn rechtszaken vanaf nu uit het buitenland voeren, want vanaf morgen woont hij in Tripoli. (jurgenswart.wordpress.com)

Zwijgen kost 15 jaar

 

UTRECHT – Verdachten mogen zwijgen in de rechtbank. Maar tegenwoordig zwijgen ze ook steeds vaker tegen de hulpverleners al dan niet op advies van hun advocaat. Want die vriendelijke pratende hulpverleners kunnen tbs adviseren. En tbs betekent zomaar levenslang. En wie weet wat het in de toekomst betekent. Voor sommige politici is iedere ontsnapte tbs´er een godsgeschenk.

zeven weken

Ook de 28-jarige Johannes heeft tijdens zijn verblijf in het Pieter Baan Centrum zeven weken lang gezwegen. Rechter Veldhuizen doet tijdens de zitting nog een uiterste prijzenswaardige poging om Johannes aan het praten te krijgen. Ze speelt in op zijn gevoel maar zelfs dat lukt niet. Johannes begraaft zijn hoofd weer in zijn arm en ligt uitgestrekt op de tafel. Hij zegt niets en hij houdt vol. Zijn advocaat Erik de Groot wil niet zeggen of Johannes met hem wel gesproken heeft. Dat is beroepsgeheim, vindt De Groot.

computer

Johannes zei thuis ook jarenlang niets. Hij was de middelste in een gezin van veertien. Hij kreeg ruzie met een zus over de gezamenlijke computer die in de woonkamer stond. Hij vluchtte het huis uit. Zijn zus was bang dat Johannes zelfmoord zou plegen en belde de politie. Een politieman vond hem op het station. De agent zou later vertellen dat hij optrad als hulpverlener. Hij voorkwam dat Johannes zich voor de trein wierp maar werd daar gruwelijk voor bedankt. Johannes had zijn duikersmes meegenomen en stak de agent twee keer, in het gezicht en in de borst.

lipleestolk

De politie deed een uitgebreid onderzoek omdat het leek of de agent nooit meer iets zou verklaren. Getuigen vertelden dat Johannes zonder reden was gaan steken en de agent verklaarde met behulp van een lipleestolk later precies hetzelfde. Hij zal de rest van zijn leven verzorgd moeten worden. Kans op enig herstel is volgens de medici nul. Zijn vrouw zal haar baan opgeven om haar man te verzorgen. De politie springt bij om dit gezin voor een faillissement te behoeden. (jurgenswart.wordpress.com)

Eis 18 jaar voor neersteken agent

RB_UTRECHT_reasonably_smallUTRECHT – ‘Als we geen ruzie hadden gekregen dan was dit vreselijke niet gebeurd. Daar zullen we ons altijd schuldig over voelen.’ Dat stelden de familieleden van een 28-jarige Cor tegenover de politie. De officier van justitie eist 18 jaar gevangenisstraf. De officier acht bewezen dat Johannes  in januari op het station in Zeist een agent heeft neergestoken.

depressief

De politie werd gebeld door de zus van de verdachte. Ze vertelde dat haar broer in depressieve toestand het huis had verlaten. Ze was bang dat hij zich voor de trein zou gooien. De agenten gingen op zoek. Het latere slachtoffer een agent op een fiets vond de verdachte op het station. Ze raakten in gesprek volgens getuigen zag dat er onschuldig uit totdat de verdachte opeens uithaalde met een mes.

Pieter Baan  

De agent raakte zeer ernstig gewond. Hij is de rest van zijn leven aan een rolstoel gekluisterd. De verdachte weigerde iets te zeggen. Hij werd voor onderzoek naar het Pieter Baan centrum gestuurd. Hij weigerde ook daar mee te werken. De psychiater kon dan ook niet zeggen of de man een stoornis heeft. 

niets

De rechters doen hun uiterste best om de verdachte aan het praten te krijgen maar ook in de zittingszaal weigert hij iets te zeggen. Hij ligt met zijn hoofd op de tafel. Hij kijkt niemand aan en hij zegt niets.

De officier van justitie is ervan overtuigd dat de verdachte expres niets zegt. Ze is dan ook van mening dat alleen een zeer hoge straf enig recht kan doen aan het leed dat de agent is aangedaan. Het maximum op poging tot doodslag is twintig jaar. De officier vindt dat de verdachte daar zeer dicht in de buurt kwam ondanks zijn blanco strafblad. Volgens raadsman Erik de Groot was die eis veel te hoog en was er geen sprake van poging tot moord. (jurgenswart.wordpress.com)

5 jaar cel voor kinderontvoering

utrecht UTRECHT – ‘Buitengewoon wreed en zelfzuchtig.’ Zo omschrijft de rechtbank in Utrecht vrijdag in haar vonnis een 41-jarige Mustafa E. die vorig jaar zijn toen 4-jarige dochtertje naar Soedan heeft ontvoerd. De rechtbank legt 5 jaar gevangenisstraf op.

Soedan

De verdachte was samen met het meisje en haar 33-jarige op vakantie in Egypte. Samen met zijn broer bracht hij het meisje naar Soedan. Hij zei dat dit met toestemming van de moeder was gebeurd. Maar dat gelooft de rechtbank niet.

stervensproces

De rechtbank benadrukt dat E. de band tussen moeder en kind heeft verbroken. Volgens de rechtbank, de sterkst denkbare band. E. heeft ervoor gezorgd dat de moeder haar kind nu al een jaar niet heeft gezien. De rechtbank vergeleek het lijden van de moeder met een langdurig stervensproces. De straf was gelijk aan de eis. (jurgenswart.wordpress.com)

Drie dagen vliegen voor 83.000 euro

 

Eens groeiden de bomen tot in de hemel voor Norbert. Niets was te gek voor hem en zijn nieuwe vrouw. Het geld bleef binnenstromen in zijn bv’s en de toen 66-jarige Norbert gaf het met royale hand ook weer uit. Zo vertellen zijn voormalige personeelsleden later aan de politie. Norbert had op dat moment al vijftien jaar een vliegschool en hij was van onbesproken gedrag. Toch staat hij nu -zes jaar later- voor de rechter.

Er ging namelijk wel van alles mis met zijn andere zakelijke activiteiten zoals een ballonvaartcentrum. Er waren honderdduizenden euro’s nodig om de gaten op te vullen. Norbert haalde dat geld uit de lesgelden voor zijn vliegschool. Zijn school leidde piloten op in Amerika. Die piloten betalen steeds in grote bedragen cursusgeld vooruit. Norbert haalt het geld uit dat fonds en zoals iedereen begrijpt was dat geld een keer op.

De eerste slachtoffers zijn de piloten in Amerika. Ze mogen niet meer vliegen omdat Norbert de rekeningen niet betaald heeft. Ze zijn onverzekerd en ze worden uit hun hotels gegooid. De ouders van zes piloten lappen nog eens honderdduizenden euro’s om hun kinderen een diploma te bezorgen. De curator doet aangifte wegens faillissementsfraude. De ouders en de piloten doen aangifte van oplichting. Norbert heeft ze nog een miljoen euro laten betalen terwijl hij wist dat hij al failliet was. Een van de jongens heeft 83.000 euro betaald en daar welgeteld drie dagen voor gevlogen.

De ouders zijn op alle zittingen. Ze willen hun miljoenen terug, maar Norbert betaalt niets. Zoals veel verdachten van economische delicten probeert Norbert met warrige verhalen en ingewikkelde berekeningen zijn onschuld te bewijzen. Zoals vaak in dit soort zaken wordt de zitting steeds verdaagd en hij heeft Norbert ook nog een dure advocaat die daar een meester in is. De gloriedagen van Jan Boone zijn een beetje voorbij maar hij weet deze zaak nog twee keer drie maanden te rekken.

De inmiddels 74-jarige Norbert is nog nooit veroordeeld en geen rechter stuurt een bejaarde man zonder strafblad naar de gevangenis. Hoe langer de rechtszaak duurt hoe korter de werkstraffen. Dat weet Boone heel goed. Hij krijgt het zelfs voor elkaar om zonder medische verklaring na een jaar weer uitstel te vragen omdat zijn client last zou hebben van Afasie. De specialist wilde geen medische verklaring afgeven omdat de rechtbank zelf wel zou weten wat Afasie is, durft Boonen te beweren. De rechtbank wijst dat af.

Eigenlijk is zijn verdediging heel simpel. Het was geen oplichting maar een liquiditeitsprobleem. Wanneer die ouders niet waren gestopt met betalen dan had de vliegschool gewoon verder gekund. Dan was er helemaal niets aan de hand geweest. Het lijdt tot gesis en woedende blikken op de tribune. De officier eist 200 uur werkstraf en drie maanden voorwaardelijk. Boone draait zijn verhaal af, maar mag in zijn handen knijpen met zo’n eis.

De rechters nemen de eis over. De gedupeerden kunnen met dit vonnis in de hand naar de civiele rechter een vonnis halen in de hoop dat ze Norbert daar nog mee kunnen plukken. Norbert zal ongetwijfeld in hoger beroep gaan en of de oude man zijn werkstraf ooit zal uitvoeren, is zeer de vraag.

Eenzame kerst

De rechtbank is een plek waar veel verdrietige kerstverhalen te horen zijn. Advocaten spelen schaamteloos in op het mogelijke kerstgevoel van rechters die moeten beslissen over de hechtenis van hun cliënten. De advocaat van 35-jarige Achmed laat het achterwege. Achmed heeft al zijn ruiten al ingegooid.

 

gevangenis

 

In tranen smeekte Achmed nog geen maand geleden aan de politierechter om hem vrij te laten. ‘Ik heb nog nooit in de gevangenis gezeten’, vertelde hij. Zijn vrouw deed ook een duit in het zakje. Ze vertelde de rechter dat ze geen smoezen meer kende die haar kinderen op school konden vertellen om te verklaren waar hun vader was.

 

Achmed stond juist terecht omdat hij zijn vrouw had mishandeld. Hij was tijdens het onderzoek al twee keer vrijgelaten door de rechter-commissaris maar beide keren weer opgepakt omdat hij zijn vrouw weer te lijf was gegaan.‘Ik heb hem nodig in ons restaurant’, vertelde ze nu. Achmed had eerder aan de rechter verteld dat dat restaurant als een molensteen om zijn nek hing. Hij kon de druk van het ondernemerschap niet aan en zette het op een drinken. Hij beloofde de politierechter niet meer te drinken. De rechter liet hem vrij en stelde de zaak uit tot februari om Achmed de kans te geven te laten zien dat hij die vrijheid aan kon. In de tussentijd moest de reclassering een plan opstellen.

 

eetcafe

 

Maar die kans heeft Achmed niet gepakt. Binnen een week zat Ächmed alweer vast. Hij ging in hun eigen eetcafe zijn echtgenote te lijf. De politieagenten die hem kwam halen bedreigde hij. Rechter Krol kijkt hem aan met een mengeling van boosheid en vermoeidheid. Want moet ik met u, zucht de rechter. Achmed bekent dat hij zijn vrouw in totaal zeven keer heeft mishandeld. Hij wil niet in detail treden. Hij schaamt zich zo dat hij er niet over kan praten. ‘Geef me maar een jaar voorwaardelijk’, zegt Achmed tegen de rechter. ‘Ik zal het nooit meer doen. Ik wil naar mijn kinderen toe‘.

 

Maar zo gemakkelijk komt hij daar niet mee weg. Rechter Krol bladert door het dikke strafblad. Achmed is vaak veroordeeld wegens dronken rijden. ‘Dat is ook alcohol’, zegt de rechter op de zelfde boze toon. Dit hele dossier stinkt naar drank, vervolgt de rechter. Achmed zegt niets. Zijn vrouw zit vlak achter hem op de publieke tribune. Ze is deze keer ook stil. Ze klopt hem wel bemoedigend op zijn schouder.

 

eis

 

Maar de officier van justitie vindt dat voorwaardelijke straffen geen zin meer hebben. Ze eist negen maanden waarvan vijf voorwaardelijk. Dan moet Achmed nog een paar weekjes zitten. De rechter neemt de eis over. Achmed kijkt erg teleurgesteld. ’Tot volgend jaar roept hij verbitterd tegen zijn vrouw wanneer hij door de parketpolitie wordt afgevoerd. Maar hij heeft niet helemaal goed gerekend. De kerstdagen zal hij eenzaam en alleen in zijn Nieuwegeinse cel doorbrengen. Maar drie dagen voor nieuwjaar komt hij vrij. Oudjaar kan hij in familiekring met zijn kinderen vieren. En dan maar hopen dat hij van de champagne af kan blijven. (JS)

Een onafscheidelijk duo

‘Openlijke geweld pleeg je met een groep. Jullie zijn met twee personen. Dat is voldoende voor het bewijs’, legt de Utrechtse politierechter uit aan de twee identieke mannen die voor hem zitten. Eddie en Edwin zijn al 24 jaar een groep en een eenheid. Een tweeling uit Woerden die voor de tweede keer in de cel zit. Maar zelfs daardoor laten de broers zich niet scheiden. Ze zitten in het huis van bewaring samen op cel.

mes

De broers zijn uit elkaar te houden omdat ze niet even lang zijn. Zittend zijn ze nauwelijks te onderscheiden. Ze zijn groot, dragen allebei twee gouden oorbellen en stekeltjeshaar. En ze doen alles samen. Ze staan ook al voor de tweede keer samen voor de politierechter. En voor dezelfde feiten. Anderhalf jaar geleden waren ze met hun zwarte Alfa Romeo betrokken bij een verkeersruzie. Ze stapten uit hun auto en dreigden met een mes. Ze werden veroordeeld tot een deels voorwaardelijke straf en een verplichte agressietraining. Hun moeder huilde dikke tranen van ontroering toen de jongens na de zitting direct naar huis mochten.

Dit keer is moeder er niet bij. En die agressietraining heeft ook al niet geholpen. Want opnieuw zijn ze in het verkeer te ver gegaan. Eddie heeft tot nu toe niets tegen de politie willen zeggen, maar hij wil alles graag aan een onafhankelijke rechter vertellen, zegt hij.

tweeling

Hij is ook zichtbaar gewend om namens de tweeling te spreken. Ze hebben niets gedaan, daar is hij heel stellig in. Ze kregen groen en trokken op in hun Alfa. Twee Marokkaanse jongens op een fiets reden door rood en staken een middelvinger op. Daarop is Edwin uit de auto gestapt en achter die twee aangerend. Eddie heeft met de Alfa over het fietspad de achtervolging ingezet. Hij heeft de fietser klemgereden. Vervolgens heeft hij zijn broer gekalmeerd. ‘Ze zijn te jong’ zei Eddie tegen zijn broer en na enige duw- en trekwerk scheurde de tweeling weer weg in hun Alfa.

Ik ga niet vechten met iemand die veel minder sterk is dan ik, vertelt hij aan de rechter. ‘Daar is geen eer aan te behalen‘. Niet zo’n verstandige opmerking. Met vechten is niets mis, is de conclusie als je goed naar Eddie luistert. En luisteren kunnen rechters meestal wel.

gevaarlijk

De slachtoffers vertellen dat ze zonder enige aanleiding zijn aangevallen door de tweelingbroers. De officier weegt mee dat de tweeling niets heeft willen zeggen. Dat is hun goed recht, maar hij had dit aan de politie moeten vertellen, zegt de officier. Hij eist tegen Eddie twee maanden cel omdat hij in de auto achter de fietser aan is gereden. Heel gevaarlijk vindt de officier. Edwin hoort twee weken minder eisen. De officier wil ook dat ze die maand voorwaardelijk gaan uitzitten.

De raadslieden vragen om een werkstraf. Maar rechter Smit wijst alle bezwaren van de verdediging af. De rechter legt de gevraagde gevangenisstraffen op. Dit keer zijn er geen tranen van ontroering maar gekwelde gezichten van teleurstelling. De tweeling wordt toch gescheiden. Edwin komt over drie dagen vrij en moet het dan op vrije voeten nog twee weken zonder zijn broer stellen. En dan moeten ze later nog eens die maand voorwaardelijk gaan uitzitten. Misschien kunnen hun advocaten daar in hoger beroep toch nog een werkstraf van maken. Dan kan de tweeling samen ook eens iets nuttigs doen. (JS)

Geen gevaar op de weg

Zelfs in zijn degelijkste blauwe pak blijft Ruud de verkoper zichtbaar die na een geslaagde deal in het cafe zijn vingertje een keer extra rond laat gaan. Bij de bestuursrechter beweert hij echter vol vuur dat hij al een jaar niet meer drinkt.

Na een rijk besprenkeld zakendiner werd Ruud werd ruim een jaar geleden aangehouden op weg naar huis vanuit een restaurant in zijn woonplaats. Hij moest blazen en blies ruim 700, drie keer meer dan is toegestaan. Dat is al een dure grap wanneer het de eerste keer is. Voor Ruud was het de tweede keer binnen vijf jaar. Hij moest direct zijn rijbewijs inleveren.

pakkans

Rechters rijden ook auto en ze weten dat de pakkans klein is. Iemand die gepakt wordt, gaat vaker de fout in, luidt het gangbare idee. Verder gaan rechters ervan uit dat een normaal mens zo’n bekeuring niet snel vergeet. Recidivisten krijgen daarom een forse straf. Ruud moest een half jaar geleden bij de politierechter verschijnen. Daar deed hij het verhaal dat hij zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn bedrijf in kantoorartikelen. Een groot aantal werknemers is afhankelijk van zijn rijbewijs. Een politierechter is daar vaak wel gevoelig voor. Die rechter kan dan een iets hogere geldboete en een iets kortere rijontzegging opleggen zodat het bedrijf niet teveel schade oploopt. Ruud kreeg snel na die uitspraak zijn rijbewijs terug en kon weer de weg op.

ongeschikt

Maar het Centraal Burau Rijvaardigheidsbewijzen heeft daar lak aan. Het CBR heeft een eigen beleid. Iemand die boven de 550 blaast, moet op cursus. Op die cursus heeft Ruud een paar jaar geleden al geleerd hoe erg en gevaarlijk dronken rijden is. Die cursus maakt ook vanwege de kosten, ongeveer zeshonderd euro, op veel deelnemers erg veel indruk. Bij Ruud is dan niet zo. Dan moet hij haast wel verslaafd aan de alcohol zijn, redeneerde het CBR. Ze riepen hem op. Ze voerden een paar tests uit. Bij die test wordt het lange termijn en het korte termijn alcoholgebruik gemeten. En het CBR verklaarde Ruud ongeschikt om auto te rijden. Hij was zijn rijbewijs minimaal een jaar kwijt.

Daar valt eigenlijk niets aan te doen. Ruud stapte toch naar de bestuursrechter Zijn advocaat voert aan dat een ongekwalificeerde psychiater van een verkeerde datum is uitgegaan en hij eist snel het rijbewijs terug. Hij benadrukt dat Ruud een tijdje heeft gereden toen hij zijn rijbewijs terug had gekregen van de politierechter. Toen is er niets gebeurd. Dus hij is geen gevaar op de weg, redeneert de advocaat. De bestuursrechter kan echter in de handelwijze van het CBR geen fouten ontdekken en Ruud moet het nog een hele tijd zonder rijbewijs doen. (JS)

Een vieze man bij de Mac

Alle ouders in de zaal verbleken wanneer Edouard uitlegt hoe hij zeven jaar lang te werk is gegaan. De 37-jarige Edouard maakt in een paar zinnen duidelijk hoe kwetsbaar onze kinderen zijn en hoe snel ze het slachtoffer kunnen zijn van een pedofiel. Edouard heeft in de wc van een McDonalds een jongetje betast en nog meer dingen die niemand wil horen, maar die wel worden voorgelezen door een rechter die daar gelukkig op een zeer neutrale toon voor heeft. Edouard geeft het ook toe.

televisie

Edouard kan niet anders. Hij werd gefilmd toen hij het toilet binnenliep. Die beelden werden uitgezonden op televisie. Collega’s herkenden hem. In overleg met zijn vader besloot hij zich aan te geven. Hij was eerst wel zo verstandig om zijn collectie kinderporno van zijn harde schijf te verwijderen. Een zinloze operatie overigens want de politie haalt tegenwoordig alles terug. Voor het bezit van die plaatjes wordt Edouard nog vervolgd, vertelt de officier van justitie. De recherche is nog steeds bezig met het bekijken en classificeren van de plaatjes. Een afgrijselijk werkje.

Edouard die zoals veel pedofielen tamelijk sullig en onschuldig overkomt, is zoals de meeste pedofielen zo verstandig om sociaal wenselijke antwoorden te geven. Hij heeft het fout gedaan. De duizend euro schadevergoeding die het slachtoffer vraagt, noemt hij weinig. Maar hij is wel zo slim om niets meer toe te geven dan er bewezen kan worden. En hij wordt scherp ondervraagd, want vreemd genoeg heeft hij eerst een volkomen verkeerd signalement gegeven van zijn slachtoffertje. Hij had de huidskleur fout. Dat zette de politie aan het denken omdat hij 18 minuten niet te zien is op de beelden van de camera’s. Maar Edouard houdt vol. Het was alleen dat ene jongetje.

kinderboerderij

Want met volwassenen kan Edouard niet zoveel. Daar zijn de psychiaters wel achter gekomen. Hij is niet helemaal toerekeningsvatbaar maar wel meer dan gemiddeld intelligent. En hij vertelt dat hij zeven jaar geleden last kreeg van pedofiele neigingen. Sindsdien is hij alleen dwars door Nederland gereisd en heeft hij op allerlei toiletten van fastfood-restaurants naar de geslachtsdelen van jongetjes staan gluren. Maar is er dan helemaal niets gebeurd vragen de rechters en de officier. Een keer is hij met twee broertjes alleen op de wc is geweest. Hij werkt ook nog op een kinderboerderij tot verbazing van de rechters.

De officier eist anderhalf jaar cel voor dat ene feit waarvan de helft voorwaardelijk met een hele lange proeftijd. De rechtbank noemt het in haar vonnis zorgwekkend hoe de pedofiele neigingen van Edouard de afgelopen jaren steeds ernstiger zijn geworden, maar de rechtbank neemt de eis over.

Een vechtpartijtje met gevolgen

De camera’s staan in de zaal voor wat een doodnormaal zaakje openlijke geweldpleging lijkt. Iedere week zijn er wel een paar van dit soort zaken bij de politierechter. Een vechtpartij waarbij een groepje jongens twee mannen in elkaar slaat, is normaal geen nieuws. De politierechter is er meestal in een half uurtje mee klaar.

Ondiep

Politierechter Smit heeft er echter voor gekozen om in deze zaak tegen vier erg zenuwachtige Turkse jongens ieder detail uit iedere verklaring te bespreken. Rechter Smit wil niet dat er iets onbelicht blijft in deze zaak die het begin was van dagenlange rellen in de Wijk Ondiep. Na een acht durende behandeling veroordeelt politierechter Smit drie van de vier jongens tot werkstraffen wegens openlijke geweldpleging. Op dat moment draaien de camera’s weer. De cameralieden hebben lang moeten wachten. Ze mochten ‘s ochtends alleen de officier mogen filmen. Daarna moesten ze de gang op. De verdachten mogen alleen in beeld wanneer die daar zelf voor kiezen.

Daar zullen deze jongens niet snel voor kiezen. Ze zullen nog wel een tijdje achterom kijken uit angst voor wraak. Dit zijn de hangjongeren waar Ondieper Rini Mulder ruzie mee kreeg. De vrouw van Mulder had, zo vertelt officier van justitie Bijleveld op de zitting, tientallen keren de politie gebeld. Toen Rini en een vriend na een stevige borrel op zaterdagavond thuiskwamen, hingen de jongens weer voor zijn huis. Het waren minderjarige jongens twee broers en twee neven van dezelfde familie. Rini werd boos. Er werd geduwd, maar de eerste ruzie werd snel bijgelegd.

broers

Maar een van de jongens heeft zijn oudere broers gebeld. De twee broers komen aanrijden in een donker Golfje en stappen uit. Het vuurtje laait weer op. Er wordt met vingers heen en weer gepriemd. En Rini zegt: ‘jullie kunnen de kanker krijgen‘. Daar houd ik niet van’’, vertelt de oudste broer aan de politierechter. Hij blijft ontkennen dat hij als eerste heeft geslagen. Maar alle getuigen, en dat zijn er veel, spreken hem tegen.

En eigenlijk hebben de broers en de neven in hun eerste verklaringen bij de politie alles ook verteld. Het zijn misschien hangjongeren maar ze hebben geen ervaring met justitie. Ze wisten niet dat je beter niet de waarheid kunt vertellen tegenover de politie. Ze hebben elkaar er eerlijk bijgelapt. De jongens waren zich dood geschrokken toen Rini Mulder doodgeschoten bleek. Ze hebben zich direct aangegeven. Ze zijn weer naar huis gestuurd. Hun telefoons zijn getapt en ze zijn later weer opgepakt. Ze hebben negen dagen vastgezeten, want niets gaat normaal in deze zaak.

Rini Mulder

Normaal was hun reactie natuurlijk ook niet. Ze sloegen met acht man op Rini Mulder en zijn vriend in. Maar Rini haalt een knuppel en de jongens slaan op de vlucht. De politie arriveert even later en schiet Rini Mulder dood. Omdat er sectie is gepleegd weet iedereen precies hoeveel Rini Mulder had gedronken. Hij had een promillage van 2,75 bleek tijdens de sectie. Dat is erg veel.

Daar springen de raadslieden op in. De minderjarige jongens hadden een afspraak met de wijkagent, zo stellen de advocaten. Ze mocht daar rondhangen en toen werden ze bedreigd werden door twee dronken agressieve mannen. Geen wonder dat de twee oudere broers te hulp kwamen. De raadslieden vragen vrijspraak omdat de anderen zijn begonnen. Maar daar is de politierechter het niet mee eens. (jurgenswart.wordpress.com)