Tagarchief: politierechter

Twee Afghaanse messen

foto jurgen

Een bedreigende situatie die geen bedreiging is

Door Jurgen Swart

´ Ik had de plek waar ik hem met mijn vuurwapen wilde raken al uitgezocht´. Dat schreef een agent  over de dag in de woning van de 41-jarige Albert en zijn gezinnetje. De politieman een ervaren wijkagent had zijn wapen al getrokken.

dochtertje

Albert is een grote logge reus die gezien zijn strafblad nog nooit een vlieg heeft kwaad gedaan. Maar Albert raakte psychisch zwaar in de knoop en hij werd opgesloten in een kliniek. Hij mocht weer naar huis maar haalde tegen alle regels in zijn dochtertje Jeanet van school. Zijn vrouw belde een vriendin en ze probeerden het kindje in veiligheid te brengen. ´Als jij Jeanet aanraakt, krijg je een mes tussen je ribben´, voegde Albert haar toe. Zijn vrouw belde de politie.

politie

Albert zat nog steeds met het mes in zijn handen toen de politie kwam. Hij stond op en liep in de richting van de agent. De wijkagent schrok zo dat hij zijn pistool trok. Hij was ervan overtuigd dat hij moest gaan schieten. Albert vertelt later op de rechtbank dat hij opstond en het mes wilde afgeven. De agent zag in die beweging een stekende beweging. De officier van justitie noemt het bedreiging.

excuses

Op de zitting vertelt Albert dat hij nooit van plan was om zijn vrouw iets aan te doen en die agent al helemaal niet. Hij heeft later nog zijn excuses aangeboden op het bureau. Zijn vrouw heeft haar verhaal later afgezwakt. Maar daar staat tegenover dat de vriendin ook heeft verklaard dat Albert dreigende taal uitsloeg.

De officier acht daarom bewezen dat Albert zijn echtgenote en de agent heeft bedreigd. De officier eiste drie weken voorwaardelijke gevangenisstraf en een verplichte psychiatrische behandeling. Ze noemt het een traumatische dag voor het hele gezin.

vrijspraak

Raadsman Nettenbreijers vraagt vrijspraak. De echtgenote zelf voelde zich helemaal niet bedreigd door Albert, stelt de advocaat. En ook de situatie met de agent is geen bedreiging vindt de raadsman. Hij vraagt bovendien twee messen terug die de politie in beslag had genomen. De officier is daar fel op tegen. ´Met die messen is een misdrijf gepleegd´, betoogt de officier.

De advocaat benadrukt dat deze messen overal te koop zijn en dat ze sentimentele waarde hebben voor Albert. Albert heeft de messen gekregen van zijn broer die in Afghanistan heeft gediend en daarom hebben die messen grote waarde vertelde de advocaat.

juridisch

Rechter Vermeulen acht de bedreiging van de echtgenote wel bewezen. Daarom legt de rechter twee weken voorwaardelijk op. Maar de rechter spreekt Albert vrij van het bedreigen van de agent. Hoewel ook de rechter moet toegeven dat de situatie zeer bedreigend moet zijn geweest. Maar dit is juridisch geen bedreiging, oordeelt de rechter. En door deze vrijspraak zijn de messen bij geen enkel misdrijf gebruikt. En Albert krijgt ze gewoon terug. (jurgenswart.wordpress.com)

De gewoonste zaak van de wereld

 

 

 

 

 

 

 

Erik heeft nog nooit een proeftijd serieus genomen

Door Jurgen Swart

Ik kan niet zo goed over dat soort dingen praten als er zoveel vreemde mensen in de zaal bij zijn. De 41-jarige Erik die er geen moeite mee heeft om zich in het openbaar af te trekken, kan daar niet over praten omdat er toevallig een paar mensen in de zaal zitten waar hij moet terechtstaan. Terwijl het een heel klein groepje is. In de zaal zit een advocaat die op de volgende zaak zit te wachten, een journalist, twee justitiemedewerksters en drie studenten. U heeft nog geluk, antwoordt politierechter Den Otter soms zitten er hele schoolklassen.

openbaarheid

Den Otter is niet van plan om de deuren te sluiten voor het publiek om het Erik meer naar de zin te maken, voegt hij eraan toen. ‘De openbaarheid in is ook in zedenzaken een groot goed’, stelt de rechter. Het komt erop neer dat het slachtoffer en de rest van Nederland in de krant moeten kunnen lezen wat er met die man is gebeurd die met zijn broek op zijn knieën op een bankje zat. En daarnaast is het een extra waarschuwing voor mannen zoals Erik dat ze het risico lopen om heel herkenbaar in de krant te komen.

vergeten

Erik vindt het niet leuk. Hij is een stukadoor met twee kinderen en hij herinnert zich niet veel. Zijn slachtoffer is de aanblik nog lang niet vergeten. Ze liet haar hond uit in een park. Erik zat op het bankje en trok zich af of dat de gewoonste zaak van de wereld is. Toen ze de tweede keer langs kwam, zocht hij oogcontact. De vrouw spoort een agent op in het park. Die is gelukkig snel ter plekke en treft Erik aan hem was zwaar onder invloed van coke. Hij had het poeder nog onder zijn neus zitten, noteert de agent in zijn proces-verbaal.

harddrugs

Erik raakt regelmatig psychisch de kluts kwijt. Vervolgens grijpt hij naar de harddrugs en daarna laat hij zijn broek in het openbaar zakken. Hij is al drie keer bij de rechter geweest vanwege exhibitionisme. Hij liep zelfs in een proeftijd van zes weken voorwaardelijk. Hij moet eigenlijk zes weken de cel in. Dat beseft hij en daarom heeft hij goed meegewerkt met de hulpverlening. De reclassering stelt dat Eriks drugsgebruik als eerste aangepakt moet worden.

De officier van justitie is boos. Er hadden ook kinderen langs kunnen komen, zegt de officier. Ze eist opnieuw zes weken voorwaardelijk. En de officier vind het niet nodig dat Erik die voorwaardelijke straf gaat uitzitten, maar ze eist daarvoor wel 84 uur werkstraf. Dat valt Erik vreemd genoeg een beetje tegen. Hij heeft niet zijn best gedaan met de reclassering om vervolgens een werkstraf te moeten doen, vertelt hij.

voorwaardelijk

Hoe brutaal kun je zijn. Maar de rechter gaat erin mee. Hij legt zes weken voorwaardelijk op, schrapt de werkstraf en verlengt alleen de proeftijd. De politierechter vindt dat wel lastig want die vorige rechter heeft natuurlijk ook al aangegeven dat het een allerlaatste waarschuwing was. Maar daar trekt deze rechter zich toch niets van aan. Dat getuigt van erg veel vertrouwen in Erik die nog nooit een proeftijd serieus heeft genomen. (jurgenswart.wordpress.com)

Eenzame kerst

De rechtbank is een plek waar veel verdrietige kerstverhalen te horen zijn. Advocaten spelen schaamteloos in op het mogelijke kerstgevoel van rechters die moeten beslissen over de hechtenis van hun cliënten. De advocaat van 35-jarige Achmed laat het achterwege. Achmed heeft al zijn ruiten al ingegooid.

 

gevangenis

 

In tranen smeekte Achmed nog geen maand geleden aan de politierechter om hem vrij te laten. ‘Ik heb nog nooit in de gevangenis gezeten’, vertelde hij. Zijn vrouw deed ook een duit in het zakje. Ze vertelde de rechter dat ze geen smoezen meer kende die haar kinderen op school konden vertellen om te verklaren waar hun vader was.

 

Achmed stond juist terecht omdat hij zijn vrouw had mishandeld. Hij was tijdens het onderzoek al twee keer vrijgelaten door de rechter-commissaris maar beide keren weer opgepakt omdat hij zijn vrouw weer te lijf was gegaan.‘Ik heb hem nodig in ons restaurant’, vertelde ze nu. Achmed had eerder aan de rechter verteld dat dat restaurant als een molensteen om zijn nek hing. Hij kon de druk van het ondernemerschap niet aan en zette het op een drinken. Hij beloofde de politierechter niet meer te drinken. De rechter liet hem vrij en stelde de zaak uit tot februari om Achmed de kans te geven te laten zien dat hij die vrijheid aan kon. In de tussentijd moest de reclassering een plan opstellen.

 

eetcafe

 

Maar die kans heeft Achmed niet gepakt. Binnen een week zat Ächmed alweer vast. Hij ging in hun eigen eetcafe zijn echtgenote te lijf. De politieagenten die hem kwam halen bedreigde hij. Rechter Krol kijkt hem aan met een mengeling van boosheid en vermoeidheid. Want moet ik met u, zucht de rechter. Achmed bekent dat hij zijn vrouw in totaal zeven keer heeft mishandeld. Hij wil niet in detail treden. Hij schaamt zich zo dat hij er niet over kan praten. ‘Geef me maar een jaar voorwaardelijk’, zegt Achmed tegen de rechter. ‘Ik zal het nooit meer doen. Ik wil naar mijn kinderen toe‘.

 

Maar zo gemakkelijk komt hij daar niet mee weg. Rechter Krol bladert door het dikke strafblad. Achmed is vaak veroordeeld wegens dronken rijden. ‘Dat is ook alcohol’, zegt de rechter op de zelfde boze toon. Dit hele dossier stinkt naar drank, vervolgt de rechter. Achmed zegt niets. Zijn vrouw zit vlak achter hem op de publieke tribune. Ze is deze keer ook stil. Ze klopt hem wel bemoedigend op zijn schouder.

 

eis

 

Maar de officier van justitie vindt dat voorwaardelijke straffen geen zin meer hebben. Ze eist negen maanden waarvan vijf voorwaardelijk. Dan moet Achmed nog een paar weekjes zitten. De rechter neemt de eis over. Achmed kijkt erg teleurgesteld. ’Tot volgend jaar roept hij verbitterd tegen zijn vrouw wanneer hij door de parketpolitie wordt afgevoerd. Maar hij heeft niet helemaal goed gerekend. De kerstdagen zal hij eenzaam en alleen in zijn Nieuwegeinse cel doorbrengen. Maar drie dagen voor nieuwjaar komt hij vrij. Oudjaar kan hij in familiekring met zijn kinderen vieren. En dan maar hopen dat hij van de champagne af kan blijven. (JS)

Een onafscheidelijk duo

‘Openlijke geweld pleeg je met een groep. Jullie zijn met twee personen. Dat is voldoende voor het bewijs’, legt de Utrechtse politierechter uit aan de twee identieke mannen die voor hem zitten. Eddie en Edwin zijn al 24 jaar een groep en een eenheid. Een tweeling uit Woerden die voor de tweede keer in de cel zit. Maar zelfs daardoor laten de broers zich niet scheiden. Ze zitten in het huis van bewaring samen op cel.

mes

De broers zijn uit elkaar te houden omdat ze niet even lang zijn. Zittend zijn ze nauwelijks te onderscheiden. Ze zijn groot, dragen allebei twee gouden oorbellen en stekeltjeshaar. En ze doen alles samen. Ze staan ook al voor de tweede keer samen voor de politierechter. En voor dezelfde feiten. Anderhalf jaar geleden waren ze met hun zwarte Alfa Romeo betrokken bij een verkeersruzie. Ze stapten uit hun auto en dreigden met een mes. Ze werden veroordeeld tot een deels voorwaardelijke straf en een verplichte agressietraining. Hun moeder huilde dikke tranen van ontroering toen de jongens na de zitting direct naar huis mochten.

Dit keer is moeder er niet bij. En die agressietraining heeft ook al niet geholpen. Want opnieuw zijn ze in het verkeer te ver gegaan. Eddie heeft tot nu toe niets tegen de politie willen zeggen, maar hij wil alles graag aan een onafhankelijke rechter vertellen, zegt hij.

tweeling

Hij is ook zichtbaar gewend om namens de tweeling te spreken. Ze hebben niets gedaan, daar is hij heel stellig in. Ze kregen groen en trokken op in hun Alfa. Twee Marokkaanse jongens op een fiets reden door rood en staken een middelvinger op. Daarop is Edwin uit de auto gestapt en achter die twee aangerend. Eddie heeft met de Alfa over het fietspad de achtervolging ingezet. Hij heeft de fietser klemgereden. Vervolgens heeft hij zijn broer gekalmeerd. ‘Ze zijn te jong’ zei Eddie tegen zijn broer en na enige duw- en trekwerk scheurde de tweeling weer weg in hun Alfa.

Ik ga niet vechten met iemand die veel minder sterk is dan ik, vertelt hij aan de rechter. ‘Daar is geen eer aan te behalen‘. Niet zo’n verstandige opmerking. Met vechten is niets mis, is de conclusie als je goed naar Eddie luistert. En luisteren kunnen rechters meestal wel.

gevaarlijk

De slachtoffers vertellen dat ze zonder enige aanleiding zijn aangevallen door de tweelingbroers. De officier weegt mee dat de tweeling niets heeft willen zeggen. Dat is hun goed recht, maar hij had dit aan de politie moeten vertellen, zegt de officier. Hij eist tegen Eddie twee maanden cel omdat hij in de auto achter de fietser aan is gereden. Heel gevaarlijk vindt de officier. Edwin hoort twee weken minder eisen. De officier wil ook dat ze die maand voorwaardelijk gaan uitzitten.

De raadslieden vragen om een werkstraf. Maar rechter Smit wijst alle bezwaren van de verdediging af. De rechter legt de gevraagde gevangenisstraffen op. Dit keer zijn er geen tranen van ontroering maar gekwelde gezichten van teleurstelling. De tweeling wordt toch gescheiden. Edwin komt over drie dagen vrij en moet het dan op vrije voeten nog twee weken zonder zijn broer stellen. En dan moeten ze later nog eens die maand voorwaardelijk gaan uitzitten. Misschien kunnen hun advocaten daar in hoger beroep toch nog een werkstraf van maken. Dan kan de tweeling samen ook eens iets nuttigs doen. (JS)

Een vechtpartijtje met gevolgen

De camera’s staan in de zaal voor wat een doodnormaal zaakje openlijke geweldpleging lijkt. Iedere week zijn er wel een paar van dit soort zaken bij de politierechter. Een vechtpartij waarbij een groepje jongens twee mannen in elkaar slaat, is normaal geen nieuws. De politierechter is er meestal in een half uurtje mee klaar.

Ondiep

Politierechter Smit heeft er echter voor gekozen om in deze zaak tegen vier erg zenuwachtige Turkse jongens ieder detail uit iedere verklaring te bespreken. Rechter Smit wil niet dat er iets onbelicht blijft in deze zaak die het begin was van dagenlange rellen in de Wijk Ondiep. Na een acht durende behandeling veroordeelt politierechter Smit drie van de vier jongens tot werkstraffen wegens openlijke geweldpleging. Op dat moment draaien de camera’s weer. De cameralieden hebben lang moeten wachten. Ze mochten ‘s ochtends alleen de officier mogen filmen. Daarna moesten ze de gang op. De verdachten mogen alleen in beeld wanneer die daar zelf voor kiezen.

Daar zullen deze jongens niet snel voor kiezen. Ze zullen nog wel een tijdje achterom kijken uit angst voor wraak. Dit zijn de hangjongeren waar Ondieper Rini Mulder ruzie mee kreeg. De vrouw van Mulder had, zo vertelt officier van justitie Bijleveld op de zitting, tientallen keren de politie gebeld. Toen Rini en een vriend na een stevige borrel op zaterdagavond thuiskwamen, hingen de jongens weer voor zijn huis. Het waren minderjarige jongens twee broers en twee neven van dezelfde familie. Rini werd boos. Er werd geduwd, maar de eerste ruzie werd snel bijgelegd.

broers

Maar een van de jongens heeft zijn oudere broers gebeld. De twee broers komen aanrijden in een donker Golfje en stappen uit. Het vuurtje laait weer op. Er wordt met vingers heen en weer gepriemd. En Rini zegt: ‘jullie kunnen de kanker krijgen‘. Daar houd ik niet van’’, vertelt de oudste broer aan de politierechter. Hij blijft ontkennen dat hij als eerste heeft geslagen. Maar alle getuigen, en dat zijn er veel, spreken hem tegen.

En eigenlijk hebben de broers en de neven in hun eerste verklaringen bij de politie alles ook verteld. Het zijn misschien hangjongeren maar ze hebben geen ervaring met justitie. Ze wisten niet dat je beter niet de waarheid kunt vertellen tegenover de politie. Ze hebben elkaar er eerlijk bijgelapt. De jongens waren zich dood geschrokken toen Rini Mulder doodgeschoten bleek. Ze hebben zich direct aangegeven. Ze zijn weer naar huis gestuurd. Hun telefoons zijn getapt en ze zijn later weer opgepakt. Ze hebben negen dagen vastgezeten, want niets gaat normaal in deze zaak.

Rini Mulder

Normaal was hun reactie natuurlijk ook niet. Ze sloegen met acht man op Rini Mulder en zijn vriend in. Maar Rini haalt een knuppel en de jongens slaan op de vlucht. De politie arriveert even later en schiet Rini Mulder dood. Omdat er sectie is gepleegd weet iedereen precies hoeveel Rini Mulder had gedronken. Hij had een promillage van 2,75 bleek tijdens de sectie. Dat is erg veel.

Daar springen de raadslieden op in. De minderjarige jongens hadden een afspraak met de wijkagent, zo stellen de advocaten. Ze mocht daar rondhangen en toen werden ze bedreigd werden door twee dronken agressieve mannen. Geen wonder dat de twee oudere broers te hulp kwamen. De raadslieden vragen vrijspraak omdat de anderen zijn begonnen. Maar daar is de politierechter het niet mee eens. (jurgenswart.wordpress.com)

De huilende Rus

 

‘Ik moet altijd huilen wanneer ik zoveel leugens hoor’, vertelt Gregory snikkend aan zijn tolk. De tranen vloeien snel en overvloedig bij de 44-jarige Gregory, een vluchteling uit een voormalige sovjet republiek, wanneer de verklaringen van zijn ex worden voorgelezen. Of die tranen echt zijn is niet helemaal duidelijk. Wel echt zijn de alcoholwalmen die hem omringen. Het is ook niet duidelijk of de alcohollucht doordringt tot politierechter Eelkema, die een stukje verder weg zit. Maar dat is niet zo heel belangrijk uit het strafdossier dat voor haar ligt, stijgt al een geur van alcohol op. 

vrouw

Gregory, een man met een opgeblazen gezicht en een kaalgeschoren hoofd reageert met grote woorden op de verklaringen van zijn vrouw – die hij mishandeld en bedreigd zou hebben- en haar vriendin -de voornaamste getuige. Jullie stonden samen in de gang, leest rechter Eelkema voor. De vriendin zat in de woonkamer en hoorde een klap. De echtgenote vertelde dat ze was geslagen. Een politieagent constateerde later een rode wang. Allemaal leugens volgens een alweer huilende Gregory. Mishandeling volgens de officier van justitie.

reclassering

 De vrouw vertelde aan de reclassering dat ze bij hem weg wilde omdat Gregory zoveel dronk. Gregory vertelt met droge ogen dat zijn vrouw hem na zestien jaar huwelijk in de steek toen ze haar verblijfsvergunning binnen’ had. Toen had ze hem niet meer nodig’. Een paar weken later ging hij stomdronken verhaal halen en bedreigde haar. Een medewerker van het asielzoekerscentrum zag dat Gregory via het balkon de woning van de vrouw probeerde binnen te dringen. De medewerker bemiddelde zodat Gregory even zijn kinderen kon zien, maar bevestigt ook het verhaal van de vrouw.

Ik ben nog niet klaar zegt rechter Eelkema, wanneer Gregory opnieuw wil vluchten in een Russische klaagzang. De rechter is het gejammer zat.

doden

Er staan ook nog twee zware alcoholfeiten op de dagvaarding. ‘Hier hadden doden kunnen vallen, zegt de rechter verwijtend. Gregory is in diezelfde periode twee keer gepakt door de politie hij blies beide keren bijna duizend. Dat is vijf keer meer dan is toegestaan. Gregory die geen rijbewijs heeft, voert een heel eenvoudig excuus aan. Hij was door zijn vrouw het huis uit gezet en woonde in die tijd in zijn auto. Hij kon niet anders.

Maar op dit moment is de alcohol geen probleem meer, durft Gregory te verklaren. Hij is druk met zijn inburgeringcursus en zoekt werk. De officier van justitie gelooft daar helemaal niets van. De officier vindt eigenlijk zelfs een gevangenisstraf een hele normale straf zou zijn voor dit soort feiten. Maar omdat Gregory first offender is, houdt de officier het bij honderd uur werkstraf, tien weken voorwaardelijk en een jaar niet autorijden.

hoog opgeleid

Raadsman Kiela vindt hulp van de reclassering bij dat alcoholprobleem wel een goed idee. Kiela schetst het beeld van een redelijk hoog opgeleide man die als asielzoeker niet voor zijn gezin kon zorgen, aan de drank raakte en steeds verder wegzakte. De rechter neemt de eis over. Ze verlaagt alleen de werkstraf tot zestig uur. Het lijkt me een goed idee wanneer de reclassering een duwtje geeft in de goede richting, besluit de politierechter. Gregory verlaat de zaal en met hem de alcoholgeur.

JPU

Een identiteitscrisis

 

‘Ik houd niet van nazi’s‘, vertelt de 19-jarige Dennis aan de politierechter. Dennis heeft zonder enige reden een jongen die op soldatenkistjes liep, een klap heeft gegeven. Ik houd niet van mensen die groepen buiten sluiten, vult hij aan alsof er aan zo’n zinloze klap nog iets te rechtvaardigen valt. Rechter Veldhuijzen kijkt verbaasd. Wie is hier nou de nazi zou het beste antwoord zijn. Maar de rechter beperkt zich tot een bijzonder vinnig ‘Jij wist helemaal niet wat die jongen dacht’.

Die jongen op kistjes is flink gestraft. Die ene klap, nota bene met de vlakke hand geslagen, kostte hem een gescheurd trommelvlies. Dennis ziet er in een vale spijkerbroek op versleten sportschoenen helemaal niet uit als een geweldenaar. Hij is een magere, rustige jongen die niet aan het succesvolste half jaar uit zijn tot dan toe tamelijk probleemloze leven bezig was.

juwelier

In dat half jaar tijd pleegde hij vier strafbare feiten. Deze klap in Mijdrecht was de ergste maar de andere drie waren ook amateuristisch uitgevoerd en hadden heel erg fout kunnen aflopen. Twee maanden voor de klap kocht hij voor 50 euro een partijtje sieraden. Hij ging ermee naar een juwelier waar hij vol vertrouwen zijn adres achterliet. De juwelier wist dat de sieraden een paar dagen eerder bij een inbraak waren gestolen en schakelde de politie in.

Een paar maanden later stond Dennis met een vals 100-dollarbiljet aan de balie van het grenswisselkantoor. In plaats van weg te rennen wat toch de gebruikelijke procedure is op het moment dat het personeel met het biljet naar achteren loopt, bleef hij rustig staan en werd opgepakt. Twee maanden later reed hij op de eerste dag dat hij zonder helm onverzekerd met zijn nieuwe brommer tegen een auto aan. Hij rende dit keer wel weg in plaats van de komst van de politie af te wachten.

manipulatief

De reclassering noemt hem stuurloos en manipulatief en rapporteert dat Dennis weigert mee te werken aan een behandeling. Een werkstraf lijkt de reclassering zinloos omdat Dennis zich toch niet aan zijn afspraken houdt.

Gevangenisstraf dreigt met zo’n rampzalig reclasseringsrapport. Dennis vertelt de rechter dat het allemaal is gekomen door de dood van zijn vader. Hij inmiddels veranderd is met behulp van zijn familie op het rechte pad en wil ook weer naar school. Hij heeft nog weinig op gang gezet omdat deze rechtszaak als ene loden last op boven zijn hoofd hing.

De Ronday vertelt dat Dennis door zijn vader was onterft en niet was bedeeld in de erfenis. De Ronday heeft de zaak aangevochten en gewonnen. De jongen krijgt zijn erfdeel, maar de advocaat kan zich voorstellen dat hij in die periode enigszins in de war was.

Een identiteitscrisis begrijpt de officier die de kans aangrijpt om onder het advies van de reclassering uit te komen en toch een werkstraf te eisen. Een maximale werkstraf reclasseringscontract heeft toch geen zin. Rechter Veldhuijzen is het er wel mee eens. Maar ze gebruikt haar uitspraak om nog even forse waarschuwing. ‘Andere jongens veranderen in moordenaars door dit soort klappen’, geeft ze Dennis nog mee. (JS)

Een week per fiets

 

Geen misdaad is Nederlandser dan de fietsendiefstal. Zelfs de straf staat vast. Een week per fiets krijgt een fietsendief, meestal een junk met een fors strafblad. De 22-jarige Arjen is beslist geen junk. Hij is een rustige slanke jongen met een stekeltjeskapselwaar op het eerste gezicht niet al te veel kwaad in schuilt. Toch bekende hij bij de politie in Utrecht zeker dertig fietsen te hebben gestolen. Meer dan zes maanden cel hangt hem boven het hoofd.

zeventien fietsen

Arjen krabbelt iets terug tegenover politierechter Aardema. Hij heeft ook bericht gekregen dat de officier van justitie hem financieel wil pukken. Hoe minder diefstallen er worden bewezen, hoe minder criminele winst hij hoeft terug te betalen. Hij had geen uitkering, vertelt hij. En daarom ging hij in zijn bestelbus op rooftocht en probeerde twee nieuw uitziende fietsen per keer mee te nemen. Hij kreeg bij zijn vaste adres 120 euro per fiets. Hij schat dat hij zeventien fietsen heeft gestolen. Daarvan stonden er nog drie in de schuur toen de politie bij hem langs kwam.

Verder gaat het redelijk goed met Arjen die inmiddels 53 dagen in voorarrest zit. Er zit veel familie en een vriendin in de zaal. Zijn advocate kan zelfs een brief laten zien van een bouwbedrijf waar Arjen onmiddellijk na een snelle vrijlating aan de slag kan. Arjen zelf vertelt dat hij nooit meer terugkomt bij de rechter. Hij zit nu in de gevangenis en dat vindt hij zo vreselijk dat ze hem nooit meer terug zullen zien.

goed nieuws

Officier Scheijde hoort zulke teksten dagelijks. Maar ook de officier wil zo graag dat het goed gaat met Arjen dat ze afziet van de week-per-fiets-eis. Ze eist tachtig dagen waarvan 30 voorwaardelijk. De officier van justitie heeft zich zo laten meeslepen in deze goed-nieuws-show dat ze bijna vergeet dat Arjen nog drie weken voorwaardelijke gevangenisstraf open had. Daarvoor eist ze 42 uur werken.

De officier houdt hem wel aan zijn verklaring bij de politie dertig fietsen. Arjen heeft volgens de officier ruim 3100 euro verdiend met zijn diefstallen. Zijn advocate komt natuurlijk op een veel lager bedrag. Rechter Aardema bepaalt de winst op 2200 euro. Verder neemt de rechter de eis over en Arjen komt dezelfde dag nog vrij. Maar hij mag niet met zijn familie mee naar huis. Op papier is hij al vrij maar hij moet nog een keer mee naar de gevangenis om zijn spullen op te halen en uit te checken in de gevangenis waar hij vast zit. Maar hij hoeft zijn boeien niet meer om wanneer de parketpolitie hem voor de laatste keer meeneemt de cellengang in. (JS)