Tagarchief: schadevergoeding

Schipholbrand fors lagere schadevergoeding

Den HaagDEN HAAG – Het gerechtshof geeft de 31-jarige Libier Achmed el J. een schadevergoeding van bijna 50.000 euro voor de tijd die hij in Nederland in voorarrest heeft gezeten.

hof

El J. is in 2 instanties veroordeeld voor het aansteken van de Schipholbrand waarbij 11 doden vielen. Hij zou een peuk weggeschoten hebben toen hij zelf in vreemdelingendetentie zat. Het hof zag vorig jaar geen opzet of schuld en sprak hem vrij.

brandende sigaret

Zijn advocaat eiste bijna 7 ton. Het OM zag helemaal geen reden om een schadevergoeding toe te kennen omdat zeker zou zijn dat El J. een brandende sigaret heeft weggegooid. Dat ziet het hof anders.

bovengemiddeld

De verzoeker heeft in totaal 504 dagen daadwerkelijk in voorarrest doorgebracht. Het hof neemt op grond van het onderzoek in raadkamer zeker aan dat sprake is geweest van bovengemiddeld zware detentieomstandigheden daarom krijgt hij 95 euro per dag. in totaal 47.880 euro. Dat is een vrolijk zakcentje voor de Libier.

De rekeningen van de advocaat schrapt het hof bijna helemaal. De advocaat van El J. had een verzoek van ruim 36.000 euro ingediend. Hij krijgt 550 euro. (andereverhalenuitderechtbank.nl)

lees ook

14 januari 2014 Zuinig Openbaar Ministerie wil geen geld geven aan vrijgesproken verdachte Schipholbrand

15 maart 2013 Uitzetting als stichter van de Schipholbrand terugkeer als slachtoffer

17 september 2009 Enkele reis Utrecht Tripoli

Zuinig openbaar ministerie wil geen geld geven aan vrijgesproken onvoorzichtige verdachte schipholbrand

omDEN HAAG – Achmed el J.  is niet populair in Nederland. Jarenlang heeft de overheid hemel en aarde bewogen om het land uit te krijgen. Nu mag hij blijven als slachtoffer van de Schipholbrand. Nu eist hij , de vluchtelingen aller vluchtelingen, ook nog schadevergoeding voor al die jaren die hij in voorlopige hechtenis heeft gezeten als verdachte van de schipholbrand.

schadevergoeding

Het OM wil dat voorkomen. De advocaat generaal vindt niet dat El J. die tenslotte wel brand heeft gesticht in zijn cel een stuiver verdient. Dat is zeker niet onredelijk.

El J. is veroordeeld, uitgezet en daarna vrijgesproken. De advocaat generaal erkent dat een vrijgesproken  verdachte schadevergoeding kan vragen.  In totaal eist de vrijgesproken verdachte ruim 7 ton schadevergoeding. Dit is inclusief advocaatkosten en onderzoekskosten.

onrechtmatig

Het OM vindt dat de gewezen verdachte geen schadevergoeding toekomt voor de ondergane voorlopige hechtenis. Ook al is een verdachte vrijgesproken, daaruit volgt niet zonder meer dat de voorlopige hechtenis onrechtmatig is en dus dat er recht is op schadevergoeding.

sigaret

Het is aannemelijk dat de Schipholbrand die 11 mensen het leven kostte in de cel van El J is ontstaan doordat hij een brandende sigaret heeft weggegooid. Voorlopige hechtenis is vaak getoetst en aan de brand oordeelde het hof dat verdachte wel onvoorzichtig heeft gehandeld. Onvoorzichtig handelen leidde tot de brand, betoogt het OM.

no cure no pay

Ten aanzien van de andere gedane verzoeken vindt het OM dat de verzoeken moeten worden afgewezen omdat onduidelijk is of een aantal ingediende declaraties ook daadwerkelijk door de gewezen verdachte zijn voldaan maar ook omdat de declaraties pas na jaren en ná de vrijspraak zijn ingediend. “Dit duidt naar de mening van het OM op een ‘no cure, no pay’-situatie. Er wordt pas gedeclareerd als de mogelijkheid bestaat de Staat aansprakelijk te stellen. De gedeclareerde kosten zijn dan ook – ook omdat er geen betalingsbewijzen zijn verstrekt – niet aan te merken als kosten die gemaakt zijn door de gewezen verdachte en komen dan ook niet voor vergoeding in aanmerking”, aldus de advocaat-generaal. Uitspraak 25 februari. (andereverhalenuitderechtbank.nl)

lees ook

15 maart 2013 Uitzetting als stichter van de Schipholbrand terugkeer als slachtoffer

17 september 2009 Enkele reis Utrecht Tripoli

Eigen schuld dikke bult

rode kruisUTRECHT – Er zijn strafzaken waarbij de verdachte minder schuldig is dan het slachtoffer. Een straf in dat soort zaken is tot daaraan toe. Sommige daden moeten nu eenmaal worden bestraft.  Maar het openbaar ministerie heet zich zo uitgeleverd aan de slachtoffers dat vorderingen kritiekloos worden overgenomen.

bushalte

Verdachte Harrold heeft een vordering van 1800 euro op zijn dak gekregen van slachtoffer Raymond. De verdachte stond bij een bushalte toen hij werd aangesproken door Raymond. Raymond is, volgens de wijkagent, een agressieve man die last heeft van achtervolgingswaan.

waanzin

Raymond was ervan in al zijn waanzin van overtuigd dat Harrold spullen van hem heeft gestolen. Hij spreekt hem daarop aan en hij deelt zelfs een tik uit omdat Harrold ontkent dat hij iets heeft gestolen. Harrold slaat terug. Dat is nog niet heel erg maar hij vertelde later aan de politie dat hij het nu helemaal zat was en hij gaf zijn belager een knietje in het gezicht.

gebroken oogkas

Harrold stapte in de bus waar hij op het eindpunt door de politie werd uitgehaald. Raymond, vanaf dat moment slachtoffer, had een gebroken oogkas en een gebroken kaak. Het herstel duurt al maanden, schrijft hij aan de rechtbank.

Bij dit letsel past zware mishandeling en gevangenisstraf. De officier verwerkt een deel van de eigen schuld in de eis door een werkstraf te eisen omdat het slachtoffer de eerste tik had uitgedeeld. De officier vindt ook dat er 350 euro schadevergoeding moet worden toegewezen. Dat is leuk voor dit zogenaamde slachtoffer maar het is weinig rechtvaardig. Maar gelukkig hebben we rechters voor de rechtvaardigheid.

werkstraf

Politierechter Mol voelt helemaal niets voor een schadevergoeding. Mol oordeelt dat in deze zaak totaal niet duidelijk is wie welk deel van de schuld draagt. Hij kan zich niet uitspreken over de schadevergoeding. Hij legt 80 uur werkstraf op en hij verwijst de Raymond naar de civiele rechter. (andereverhalenuitderechtbank.nl)

Columnist advocaat Jeroen Nijboer wil nazorg voor onterecht gedetineerden

Jeroen Nijboer

Hoe anders gaat de overheid om met mensen die ten onrechte in detentie hebben gezeten. Ex-verdachten. Is de overheid dan ook betrokken? Het antwoord is nee.

door Jeroen Nijboer

Er zijn weinig dingen zo vervelend als bij je auto aankomen en te moeten constateren dat de voorruit is ingeslagen en het navigatiesysteem is weggenomen. Wat volgt is een tocht –in de tocht- naar Carglass, na eerst de nodige glassplinters van de bestuurdersstoel te hebben geveegd. Natuurlijk doet u ook aangifte.

Eén van de vragen die aan u gesteld zullen worden aan het einde van de aangifte is of u behoefte heeft aan Slachtofferhulp. Dat heeft u natuurlijk niet; het is weliswaar vervelend wat er is gebeurd maar u zult er niet snel psychische schade aan overhouden.

slachtoffers

Toch wordt een ieder die aangifte doet, van welk strafbaar feit dan ook, expliciet gevraagd of er behoefte bestaat aan nazorg. Dit past in het beeld van het strafrecht dat de laatste jaren meer en meer aandacht voor het slachtoffer kent. Dat is ook te zien bij andere gebeurtenissen. Bij ieder incident van enige omvang worden voorlichtingsbijeenkomsten gehouden in buurthuizen, sporthallen enzovoorts, vaak voorgezeten door de driehoek van burgemeester, politie en OM.

rechtszaken

Tegenwoordig wordt werkelijk alles in het werk gesteld om direct of indirect getroffenen van een strafbaar feit te informeren, te kalmeren en te begeleiden. Medewerkers van Slachtofferhulp begeleiden geregeld nabestaanden en andere getroffenen tijdens rechtszaken, ook als dat dagenlange behandelingen zijn. Vaak is er ook een aparte ruimte op de rechtbank waar de benadeelden tussen de bedrijven door kunnen verpozen.

tijdsbeeld

Met het voorgaande is niets mis. Integendeel, het geeft burgers het gevoel dat er naar ze wordt geluisterd, dat ze serieus worden genomen in hun verdriet en verontwaardiging. Dat de overheid slachtoffers zo goed mogelijk probeert op te vangen en te begeleiden past in het huidige tijdsbeeld waarin de bejegening van slachtoffers veel nadrukkelijker dan voorheen de aandacht heeft.

betrokken

Hoe anders gaat de overheid om met mensen die ten onrechte in detentie hebben gezeten. Ex-verdachten. Is de overheid dan ook betrokken? Het antwoord is nee.

Ik stond het afgelopen jaar een jongeman bij die werd verdacht van betrokkenheid bij een overval op de plaatselijke snackbar. Hij ontkende. Hij zat naar eigen zeggen die avond thuis bij zijn moeder. Zijn moeder en zus bevestigden zijn alibi. Net als een vriend met wie hij die avond aan het gamen en onderwijl aan het chatten was geweest. Toch werd hij in voorlopige hechtenis genomen. Dit op basis van twee getuigen die hem meenden te hebben herkend.

kraambed

De voorlopige hechtenis duurde enkele maanden. In die periode werd mijn cliënt vader. Zijn vriendin was gedurende zijn hechtenis uitgerekend. Hij miste door zijn detentie de geboorte van zijn kind en de daaropvolgende kraamtijd. Hij was de wanhoop nabij. Een paar dagen voordat de inhoudelijke behandeling van de zaak zou gaan plaatsvinden en mijn cliënt zijn verhaal kon doen werd hij pardoes in vrijheid gesteld door de officier van justitie. Hij bleek op basis van telecomgegevens (die naar mij later bleek al bekend waren vóór de geboorte van zijn kind) inderdaad niet te linken aan de plaats delict. Cliënt werd in vrijheid gesteld.

Immateriële schade

Vervolgens bleef het oorverdovend stil. Geen telefoontjes, geen bijeenkomst, geen hulp of begeleiding. Dit terwijl hij ernstige immateriële schade heeft geleden. Wat hem rest is het indienen van een verzoek via zijn advocaat om financieel te worden gecompenseerd. De overheid doet dat niet uit zichzelf namelijk.

anonieme informatie

Dit is niet het enige schrijnende geval uit mijn praktijk. Een paar jaar eerder stond ik een vrouw bij die volstrekt ten onrechte een paar weken op Schiphol werd vastgehouden. Volgens een anonieme bron zou zij verdovende middelen bij zich hebben. Niets bleek minder waar. Ondanks haar stellige ontkenning zat zij, enkel op basis van anonieme informatie, ongeveer drie weken vast. Toen justitie zich realiseerde dat zij inderdaad niets bij zich had werd zij met een busje van het cellencomplex op Schiphol-Oost weer naar de aankomsthal gebracht; “prettige reis verder mevrouw”.

mensonterend

De vrouw die ik bijstond op Schiphol was bang en aangeslagen. Zij durfde na dit voorval nog maar nauwelijks de straat op te gaan. Ook in dit geval was er niemand die zich om haar bekommerde. Ook niet nadat het gerechtshof in Amsterdam (zij werd nog vervolgd voor verzet bij haar aanhouding!) vernietigend oordeelde; deze vrouw was mensonterend behandeld.

schadevergoeding

Het verontrustende van het bovenstaande is dat dit nog maar een paar voorbeelden zijn uit de praktijk van een individuele advocaat. Ik ben er van overtuigd dat iedere strafpleiter meerdere van dit soort gevallen kent. En natuurlijk is er de mogelijkheid om een schadevergoedingsprocedure te starten; maar zou de overheid bij evidente missers ook niet eens zelf daartoe het initiatief kunnen nemen? Zodat die lange gang naar de rechter achterwege kan blijven?

nazorg

Maar vooral ben ik van mening dat aan onterecht gedetineerden ook nazorg geboden zou moeten worden. Vaak zijn mensen door hun detentie veel kwijt geraakt. Werk of een woning bijvoorbeeld. Daar komt nog eens bij dat de gewezen verdachte regelmatig te kampen heeft met gevoelens van onmacht en frustratie. Voor die groep slachtoffers zou er een speciaal loket moeten zijn.

Nazorg moet immers aan álle slachtoffers worden geboden; aan degene wiens autoruit is ingeslagen maar zeker ook aan degene die als gevolg van onrechtmatig overheidsoptreden van zijn vrijheid beroofd is geweest.

 

Jeroen Nijboer is advocaat bij Ausma en De Jong Advocaten. Nijboer stond dit jaar onder meer de beruchte kettingtrekker bij.